Hoy he llamado por teléfono a Vicente para felicitarlo por su cumpleaños, aprovechando que está en Salónica. Sí, cumple años el día de las bromas griego (entre otros). Y me ha dicho que precisamente me estaba escribiendo un mail en el que me mandaba un enlace que había encontrado con una canción en griego póntico dedicada a las 353.000 víctimas del Genocidio del Ponto:
Ρωμέισα Καλομάνα
Ση καλομάνα σο κρεβατ, καθέστε τα πουλίαμ
Η ώρα εν να λέω σας, εγώ, την ιστορίαμ
Τον πόνον ντο επέρασα, εκράτνα σην καρδίαμ
Ατά καμίαν κ’ειπα τα, τρόμαζ και η λαλίαμ
Σον Πόντο εγένεθα εγώ, εκεί εν η Πατρίαδαμ
Έτανε χρόνια ταραγά, διωγμούς και πείναν είδα
Έντρισα και επίκα αγούρ, κ’εχάνα την ελπίδαμ
Περήφανα κ’ελεύθεροι, να ζούμε σην Πατρίδαμ
Έμπαιναν νύχτα οι τουρκαντ, κ’εσταύρωναν ποπάδες
Έρθαν και σο χωρίο μουν, κι’εγούεψαν μανάδες
Έσπαξαν όλια τα μωρά, αντρούδες, γεροντάδες
Θάμαν εν πως επέζησα, άϊκα γιεράδες
Σο άιμαν εφουρκίουμνε, ναϊλή το τσικαρόπομ
Και εκεί εντούνε άψυχον, τ’αγούριμ σ’εγκαλιώπομ
Εβάρκιζα γιατί Θεέμ, ντε ποίκεν το πουλόπομ
Θεέμ όλτς εγώ έχασα, έλα έπαρ τον ψόπομ
Την ψυμ ας έδινα εγώ, είδα την Παναϊαν
Εσύ θα ζεις είπεν γιαβριμ, εϊς σπόρον σην κοιλίαν
Δίδυμα θα τρανίντς εσύ, ρωμεϊκον εϊς καρδίαν
Προτού αποθάντς θα ιστοριϊς, για την γενοκτονίαν
No hay comentarios:
Publicar un comentario