Αριάδνη

Ήρθε η άνοιξη και το μυαλό μου ξύπνησε από το χειμερινό λήθαργο που το κάνει να λειτουργεί αυτόματα. Επιτέλους κάνει ζέστη και σκέφτομαι καθαρά. Τόσο καθαρά που ο νους μου ξεφεύγει πολύ εύκολα και χωρίς να το καταλάβω βρίσκω ξαφνικά ότι έχω χάσει τις δύο τελευταίες φράσεις της καθηγήτριας ή η μετάφρασή μου έχει δέκα λεπτά να προχωρήσει.

Περιέργως, παρόλο που βρίσκομαι στην Αθήνα, μου λείπει η ελληνικότητα της Μάλαγας. Παρόλο που εδώ πέρα έχω όσα βιβλιοπωλεία θέλω και την βιβλιοθήκη της Φιλοσοφικής Σχολής, μου λείπει η γωνία με τα ελληνικά βιβλία της δικιάς μου Φιλοσοφικής Σχολής· μου λείπει εκείνο το γραφείο στον πρώτο όροφο του πύργου της μετάφρασης, όπως τον λέμε, όπου πάντοτε βρίσκει κανείς τη σωστή συμβουλή, παρηγοριά ή απλώς ένα γεια γεμάτο χαρά. Μου λείπει η διαθεσιμότητα της κατοίκου του διπλανού γραφείου να εξηγήσει τι σημαίνει κάτι ή γιατί πρέπει να μεταφραστεί μία λέξη με έναν τρόπο ή άλλο. Υπάρχουν εδώ κάποιοι που έχουν γίνει πρέσβεις κιόλας (!), όμως δεν έχουν και πολλή ιδέα από αυτά και δεν θα μου λείψουν.

Θυμάμαι συχνά κι ένα μικρό γραφείο στον τέρμα πάνω όροφο ενός κτηρίου κοντά στο ποτάμι που σχεδόν ποτέ δεν είναι ποτάμι, και τους δύο κατοίκους του με τους οποίους παρακολουθήσαμε ως κοινό εκείνες τις ομιλίες που τόσο μου λείπουν. Μου λείπουν και τα χαιρετήσματα του ενός, όλου χαμόγελα, κάθε φορά που με βλέπει.

Όλων αυτών τα ονόματα ακούγονται μέσα σε αυτό το σπίτι τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα. Σε όλους σας, recuerdos desde Grecia.